72 godziny wcześniej
Kolacja z twoimi rodzicami?
- Jasne. - Czyżby?
Znaczy...
Ponieważ...?
- Co? - Nie brzmisz przekonująco.
No bo...
Na pewno ich polubisz. A oni cię pokochają.
Nie byłbym taki pewien.
Już cię kochają.
Co? Co im powiedziałaś?
O tobie?
- Zastanowię się. - Wiesz, o co mi chodzi.
Znali Cali. Uwielbiali ją.
Nie mówiłam ci, że twoja ukochana siostrzyczka
wychwalała cię pod niebiosa?
- I to stale. - A jak im się nie spodobam?
- Serio? - To jest możliwe.
Nie, czy ty serio się przejmujesz, czy im się spodobasz?
Jakie to słodkie.
Teraz sobie robisz jaja.
Nie przejmuj się.
Nikomu nie powiem, jak słodki naprawdę jesteś.
Chcesz soufflé?
Nie wiem. O tym jeszcze nie myślałam.
Jeśli szef uprze się na soufflé, a my jesteśmy jego gośćmi,
to oznacza z pewnością, że będę jadła soufflé.
Tak, wiem, jak się robi soufflé, dziękuję bardzo.
I właśnie powiedziałam, że będę za 20 minut.
Harry, jeśli...
Powiedziałam, że będę, a więc będę.
Zaraz się urwie. Wchodzę do windy.
Pa.
Oszczędzę ci kłopotu. Idę na kolację ze starym znajomym,
którego kumpel z college'u zatrudnia Zolę.
- Françoisa Zolę, znanego szefa kuchni? - Co masz?
Tomas Vitek właśnie pojawił się na radarze.
Gdzie?
- Przebrany za księdza. - Wedle Brytoli, przyjechał z Polski.
- Zola będzie dla was gotował? - Kiedy?
Dziś rano, 9.28.
- Naszego czasu? - Ich.
Wyleciał o 10.17 z Heathrow do Montrealu
i wylądował trzy godziny temu.
- I dopiero teraz o tym wiemy? - Brytole to złapali. Lepiej późno niż wcale.
Kamery na lotnisku zarejestrowały, że wziął taksówkę do hotelu,
a potem zniknął.
- Coś mamy na to taxi? - Kradziona. Fałszywe numery.
- Dzwoń do Bryana. - Bryana?
- Powiedz mu, że jadę po niego. - Dobrze.
Co?
- Tylko do Bryana? - Na razie.
- Jakiś problem? - Upewniam się.
Będzie nam potrzebny helikopter.
- Jeszcze coś. - Co?
Pewnie wypada odwołać to soufflé.
Dzięki.
Nigdzie nie uciekaj.
- Co jest? - Muszę iść.
- Teraz? - Tak.
Jest dziesięć minut po północy.
Dam znać na temat kolacji z rodzicami.
Skąd mam wiedzieć, że nie kombinujesz, żeby się z tego wyłgać?
Tu mnie masz.
Nie.
Muszę iść.
Pa.
Od 15 minut próbujemy się do ciebie dodzwonić.
Spałem.
Tomas Vitek, uważany za człowieka stojącego za handlem bronią.
Dostarcza wojskową broń w dużych ilościach.
Na przewroty, dla dyktatorów, terrorystów i kartelu.
Kartelu?
Liczba pojedyncza?
- A dokładniej... - Dla kartelu Mejia.
Mówisz, że broń, którą zabito moją siostrę, została przez niego dostarczona?
Według FBI, prawie na pewno.
No to teraz go dopadniemy.
- Data jest dzisiejsza. - Zgadza się.
To będzie interesujące.
Nawet sobie nie wyobrażam, jak to jest.
Twarzą w twarz z mordercą własnej siostry.
Po co mu to każą?
Żeby się zmierzył z demonami?
A może ona chce mu pokazać, że wreszcie mu ufa.
POKÓJ PRZESŁUCHAŃ 1 Mejia, C.
- Co to jest? - Popatrz na zdjęcie.
Myślisz, że się wystraszę, bo ciebie tu przysłali?
Na ulicy mówią, że dość łatwo cię wystraszyć.
Zawsze, kiedy każą ci kogoś wydać, nawet się nie zastanawiasz.
Co to jest?
To test.
Psychologiczny.
Żeby sprawdzić, czy już mi przeszła ochota,
żeby cię zarżnąć za zamordowanie siostry.
Tak naprawdę...
potrzeba pomszczenia jej śmierci nigdy całkiem nie zniknie.
Trudno tego oczekiwać.
Nie zamierzam się zamknąć w przyszłości w klasztorze tybetańskim ani nic takiego.
Ale czy mogę powstrzymać chęć, by cię zabić?
Staram się.
Popatrz na zdjęcie.
Nigdy go nie widziałem.
Skądś wiem, że dostarczył broni, której użyli twoi ludzie
w zabójstwie mojej siostry.
Ale niech ci będzie.
Co robisz?
Gdyby to ode mnie zależało,
ja bym cię spuścił w przepaść, ale nie zależy.
Skoro na nic nam się nie przydajesz, czas na więzienie federalne.
Gdzie?
A jakie to ma znaczenie?
Wszystkie są takie same dla drani i donosicieli. Otwierać!
Zaczekaj.
- Zaczekaj. - Moment!
Tomas Vitek.
Powiedz coś, czego nie wiem.
Daj mi jeszcze raz spojrzeć.
Montreal.
Gadaj dalej.
Jeśli jest tutaj,
to ktoś robi transport z północy.
Ktoś, kto potrzebuje potężnej broni.
Spotkałeś go kiedyś tam?
Tak.
Jeden raz.
Gdzie?
Mogę cię o coś zapytać?
Lubię Montreal.
- I tęsknisz za pracą w terenie? - Zero, tu Alpha, test łączności.
Wszystko gra.
Zero, przyjęłam, dziesiątka.
Jedzenie. Mają świetne jedzenie.
Cel się przemieszcza. Pogotowie.
Obserwujemy Viteka i dwóch innych.
- Długa smycz. Niech piesek pohasa. - Alpha, przyjąłem.
Numer jeden za celem.
A masz problem z moją pracą w terenie?
Nie, wszystko gra.
Poczciarz, na jedenastej.
Pierwsze taxi w kolejce odpuściło już dwóch pasażerów.
Widzicie to?
Jakbyśmy tam byli z wami.
Zabawa się skończyła.
Piesek znalazł kość?
Nie, pojawił się bardzo duży pies.
Zaraz, czy to Jimmy Dunne?
I chyba właśnie mamy naszego kupca broni.
- Zaraz wracam. - Co robisz?
- Załatwię to. - Wra...
Bryan, wracaj natychmiast.
Był wmieszany w morderstwo jego siostry.
Nie odpuści tego.
- Udało się. Zadziałało. - Skąd wiesz, że się udało?
Nie wiesz.
- Wiesz choć, kto to Jimmy Dunne? - To mafioso.
- Jak ten Whitey Bulger... - Dunne to całkiem inna liga.
Rządził całym górnym rogiem i Whiteyem Bulgerem.
- Wiesz, co to górny róg? - Nowy Jork, Boston, Chicago.
I wszystko pomiędzy. Wiedziałaś, że nie zaryzykuję utraty Viteka.
Twoje sprawy osobiste nie mogą wpłynąć na tę operację.
Mówi ta, która to powiązanie wykorzystała.
W 2006 Federalni przywalili Dunne'owi 36-punktowe oskarżenie.
Wszystko, od handlu ludźmi po morderstwa.
I nagle jakby rozpłynął się w powietrzu,
gdy Federalni mieli go aresztować.
Osiem dni później
do górnego rogu wchodzi kartel Mejia i przejmuje wszystko.
Zaczyna ci się układać w zgrabny obrazek?
Teraz nie ma Mejii i Dunne zamierza powrócić.
A ty być może zniszczyłeś naszą jedyną szansę, by go dopaść.
Szefowo, mamy coś.
Ani słowa.
Głupie szczęście nie kompensuje niepotrzebnego ryzyka.
Tomas Vitek i Jimmy Dunne zrobili kilka kółek po mieście,
co może być spotkaniem w ruchu, próbą pozbycia się ogona, albo oboma.
Dzięki pluskwie namierzyliśmy jego wóz przy Banque Privée na Urbain.
Robią interes.
- Bierzemy się za Dunne'a? - Teraz?
Przeciw tylu ludziom i takiemu uzbrojeniu?
Kanadyjczycy nie wiedzą, że tu jesteśmy.
Tylko jedno może się dziać w banku.
A Dunne nie da mu ani centa,
póki nie przejmie fizycznie tej broni.
Czyli bierzemy Viteka.
Zanim znów wiatr go porwie.
Bo przecież o nim wiemy.
Mamy rozpoznanie,
a on może nam dać i Dunne'a, i broń.
Tym razem zostajesz w vanie.
Gdzie moja kawa?
Do roboty.
Widzimy wszystko.
Hej, Rem, obudź się.
Szybciej.
- Delta, wchodzisz. - Delta. Przyjąłem.
Wchodzimy.
Co do dia...?
Mamy towarzystwo.
Potrzebne nam wsparcie.
To moja kawa?
Wreszcie.
Jak się mamy dzisiaj?
Romeo już wychodzi.
Jesteśmy za tobą.
- Wycofać się, stać. - GSG 9. GSG 9!
GSG 9!
- Niemcy? - Oddział antyterrorystyczny.
Gliny. Jak mogliśmy nie wiedzieć?
Podsłuchajcie policyjną częstotliwość w Montrealu.
Zablokujcie na dwie minuty łączność z Niemcami.
Sięgam po legitymację.
Co GSG 9 robi w Montrealu?
Wspólna operacja z kanadyjskim wywiadem.
Cztery miesiące śledztwa poszło właśnie na nic.
Taxi.
Nie ruszać się.
- Do tyłu. - Mały prezent dla was.
Już po was. Myślicie, że moi nie obserwują, co? Że nie mam wsparcia?
Jak nikt mógł nie wiedzieć, że gliny go szukają?
Nie szukali. Podobno obstawiali dom z narkotykami obok.
Kanadyjskie służby już się do nas dobierają,
a Niemcy zaprzeczyli, że prowadzą działania w Montrealu.
Czyli wszyscy są już na ścieżce wojennej.
Już są.
Trzymać się.
Uwaga!
Niech cię Bóg błogosławi.
- Mamy ogon. - Dwa motocykle i SUV.
Wszyscy z wozu. Już!
Zostaw wóz, Bryan. Idziemy!
Co do dia...?
Szybko.
Czy on się poświęcił dla...?
Tak zrobił.
A niech cię, Bryan.
Mają go. Mają Bryana.
Tomas Vitek.
Gdzie jest Vitek?
Kto?
Czas prawdy.
Zielone berety. Macie problem, bo ktoś powiedział, że jesteście super.
A wy to kupiliście. Zasada numer jeden: nie jesteście super.
Jak cię kiedyś złapią, to właśnie wtedy...
o ile jeszcze żyjesz,
musisz oszczędzać siły.
Nie okazujesz gniewu.
Nie pokazujesz niczego. Jesteś bierny.
Nudny, szary, nieciekawy, niegroźny.
Jak przygłup.
Coś za jeden?
I wtedy szukasz słabości.
Bo twój wróg, tak czy owak, jest istotą ludzką,
co znaczy, że zawsze coś tam znajdziesz.
Byle wytrzymać.
Bądź cierpliwy.
Jak znajdziesz słabość, tylko tego ci trzeba.
To ci da nadzieję, a ona da ci siłę do przeżycia praktycznie wszystkiego.
A on dokładnie wie, co mówi,
bo to wszystko już brał i przeżył.
Dokąd go zabrali?
Nie mówię po angielsku.
Już się poznaliśmy, palancie.
Wiemy o tobie wszystko, Tomas, od Carlosa Mejii.
- Zgadza się. - Nie wiem, gdzie go zabrali.
Nie wierzę.
Nie każdy jest tak słaby jak Carlos Mejia.
Czyli wiesz.
Dokąd go zabrali?
I co mi zrobisz? Zastrzelisz mnie?
- Są prawie pewni, że to Amerykanin. - Gdzie go trzymają?
W dziupli na zadupiu. Jakieś 50 km za miastem.
- Jest z FBI? - Na razie nie gada.
To dlaczego jeszcze tu jesteś,
kiedy chodzi o dostawę broni wartą 10 milionów?
Nie zostawiaj tego klaunom Viteka. Sam się tym zajmij.
Jesteś wierzący, Bryan?
Możesz śmiało odpowiedzieć. To żadna sztuczka.
Czasem się modlę.
Dokładnie wiem, jak to jest.
Kiedy zabraknie wszystkiego, to dlaczego nie?
Nie zaszkodzi, prawda?
Prawda.
Czyli masz to.
A wiesz, co masz jeszcze?
Swoich kumpli.
Drużynę.
Bóg?
To twoja sprawa.
Ale drużyna?
Nigdy, ani na moment, nie trać wiary w drużynę.
I dlatego robisz wszystko, co w twojej mocy,
by nie gadać tak długo, jak tylko się da.
Nie tylko po to, by ocalić ich tyłki i całą operację,
ale żeby uratować siebie.
Kapujesz?
Bo każda godzina, każda minuta, każda sekunda, w której nie gadasz,
zwiększa szanse twoich kumpli...
twojej drużyny,
że z pomocą boską przyjdą po ciebie.
I uratują ci tyłek.
Dobrej nocy.
Musisz coś zobaczyć.
- Mam. - Widzisz tę czerwoną kropkę?
No więc to czerwone
jest sygnałem na żywo z pluskwy, którą założył Bryan na ich wozie.
Na niebiesko jest trasa, którą pokonał dotąd wóz.
Riley, jedną chwilę.
Jasne.
Dobra, kontynuuj.
Wóz z pluskwą przejechał szybko
na północny wschód od Montrealu, jakieś 50 km
od poprzedniej, ustalonej trasy.
W czym mogę pomóc?
Chcemy zobaczyć waszego gościa.
- Gościa? - Pracuję dla pana Dunne'a.
To nasza sprawa.
Powiedz panu Dunne'owi...
Myśl.
- Nie myślisz. - Muszą uwierzyć,
że jesteś za słaby, by cokolwiek zrobić.
Chodzić, gadać.
Napić się wody.
Zupełnie nic.
Wtedy muszą postanowić, czy cię przywrócić do życia,
czy też wpakować ci kulkę w głowę.
Każde wyjście jest wtedy dla ciebie dobre.
Ty zakładasz po prostu,
że ich pycha każe im wierzyć, że potrafią cię złamać.
Ich ego jest tu kluczowe.
Jeszcze żyje?
Ledwie.
Zdjąć go.
Umyć go, nakarmić i napoić. I dajcie mu jakieś łachy.
WYSOKIE NAPIĘCIE
Co to jest?
Kazałem go umyć i się nim zająć.
Dajcie mu jakieś ciepłe odzienie.
I zdejmijcie mu kajdanki.
Dobry glina zawsze wchodzi na koniec.
Chcą, żebyś uwierzył,
i miał nadzieję,
że to właśnie on, jako jedyny, może uratować ci życie.
To ten niby jedyny, który cię ocali.
A on potrzebuje od ciebie jedynie...
prawdy,
która, jak obaj wiecie, musi w końcu wyjść na wierzch,
bo nikt nie zniesie tego wiecznie.
A ty już zrobiłeś swoje, wytrzymując tak długo.
Co on szanuje.
Dzielny jesteś.
Muszę ci to przyznać.
Jak jest maszyna,
nie trać czasu, by ją oszukać.
Gorąca herbata.
Dobrze ci zrobi.
Śmiało.
Wojskowy?
Były.
CIA?
Nie.
FBI?
Nie.
Niezależny? Najemnik?
Nie.
- Papierosa? - Nie.
Masz niewiele czasu, by wykorzystać wariograf i oszukać gościa.
Pracujesz w jakiś sposób dla rządu amerykańskiego?
Nie.
Spróbujmy jeszcze raz.
Pracujesz dla amerykańskiego rządu?
Tak.
Dobrze.
Widzisz? To nie takie trudne, co?
Kto?
Sprawił, że gadasz, czyli to postęp, bo innym się nie powiodło.
Teraz zaczynasz sam manipulować przesłuchaniem.
Jego ego chce na to pozwolić.
Widziałem okropne rzeczy.
Gdzie?
W służbie dla mojego kraju.
Afganistan? Irak? Syria?
Massachusetts.
Gdzie moją siostrę...
zamordował...
Carlos Mejia.
Przy użyciu broni kupionej...
od Tomasa Viteka.
Carlos Mejia?
Znasz go?
Nie.
Byłeś w tym pociągu.
Teraz bym zapalił.
Czy Tomas Vitek to twój jedyny cel w Montrealu?
Proszę o papierosa.
Dziękuję.
Wstawaj.
Ilu jeszcze zostało?
Ilu zostało?
Trzech.
Mamy strzelać przez niego.
Sam wydał taki rozkaz.
Masz pięć sekund, żeby wyjść i...
Możesz wyjść. Czysto.
Teraz odpowiesz na kilka pytań.
I przywieźliśmy ci czyste gacie.
- Kluczyki. Daj kluczyki. - Co?
Kluczyki?
Tak jest.
Dzwoń.
- Jesteś na granicy? - Nie.
- Był napad. - Jaki napad?
Zabrali ciężarówkę i wszystko. Nic nie zostało.
Był napad.
To miejsce nie jest już bezpieczne.
Czysto.
Gaz łzawiący!
To się nazywa czysta robota.
Wiem, że się martwisz, że FBI już raz wypuściła Dunne'a.
Nie martwię się. Nie tym razem.
Wiem, gdzie cię szukać.
- Idziemy. - Jak go zamkniecie...
wyrzućcie klucze.
Odejdź.
Dziękuję.
Za co?
Że po mnie przyszliście.
Nigdy tego więcej nie rób.
- Czego? - Nie działaj sam.
Serio?
A wyglądamy, jakbyśmy sobie jaja robili?
- Chodzi o to, że...? - Że wziąłeś vana.
Chciałem ich odciągnąć, żebyście zabrali Viteka do kryjówki.
- Sam. - Nie było czasu.
Żeby się porozumieć?
Jesteśmy drużyną. Rozumiesz, co to znaczy?
Myślałem, że robię coś dobrego dla drużyny.
Rób dalej takie sztuczki, a nadejdzie czas,
kiedy jeden z nas lub więcej już nie wróci.
Przemyśl to sobie.
Dobrze żyć, co?
Bardzo prosimy.
Czym się zajmujesz, Bryan?
- Marcus. - Tato.
W porządku, Asha.
Poradzę sobie.
- Pracuję dla rządu, proszę pana. - Dla rządu?
Boję się, że to wszystko, co mogę powiedzieć.
Znaczy, mógłbym... Mogę coś tam zmyślić, ale...
Raczej wolę nie obrażać inteligencji pana czy pańskiej żony.
No i jestem...
prawie pewien, że między tym, co mówiła moja siostra,
a teraz mówi Asha,
domyślacie się państwo, jaki typ pracy wykonuję.
Bardzo nam przykro z powodu tego, co spotkało Cali.
Była dla nas jak córka.
A Asha stała się teraz częścią naszej rodziny.
Czy wierzysz w to, co robisz, Bryan?
- Tak, proszę pana. - A w ludzi, z którymi to robisz?
Na sto procent.
Czy możemy porozmawiać o czymś innym?
Obiecałeś, że nie zrobisz tego.
Dziękuję.
Za twoją służbę.
Dziękuję.
Tekst polski: Roman Czarny